مهربان  

آنقدر شاعرم امشب که فقط 

سایه مهرتورا کم دارم  

باتو هستم

ای سراپا احساس

خون تو در رگ من هم جاریست ،

جنس ما جنس بلد بودن کانون گل است

زندگی جای هدر دادن فرصتها نیست ،

مهربان

سبد معذرتم را بپذیر ؛

خوب می فهمم اگر در باران ،

چتر خود را به کسی بخشیدم؛

توشه رفتنم از لطف خدا آکنده ست

خوب میدانم اگر جای توپیشم خالیست ؛

حکمتی در کارست

مهربان

سبد معذرتم را بپذیرکار کودک این است ؛

اولش حرف زند ، به تامل بنشیند بعدش

آنقدر شاعرم امشب که فقط ؛

بیستون کم دارم ،

تیشه عاقبتم را بدهید

آنقدر ساده سخن میگویم ؛

که اگر یکنفر از کوچه دل درگذرد ،

دل و دلداده روی هم بیند

مهربان

ساعت الآن دقیقا خواب است

- و من و پهنه کاغذ بیدار

روی تو در نظرم نقش نخست ،

و خدا شاهد دیوانگی بنده بازیگوشش

و خود او می داند ؛

که دلم آنقدر آغشته به توست ؛

که اگر از صف فردوس برین ،

طیفی اندازه صد نور میسر سازد

من به آن طیف نبخشم ، دانه ای از مویت

مهربان

بازهم ،

سبد معذرتم را بپذیر

آنقدر شاعرم ازتو که نمیدانم کی ،

واژه ات راهی شعرم شده است

لحظه ای گوش بکن ،

یک موذن مست است

آنقدر خوب اذان میگوید ،

گوئی او عکس خدا را دیده

خوش بحالش اما ؛

طرح زیبای خدا را گاهی ،

می توان در پس سیمای عزیزی جوئید

مهربان

دیر زمانی ست که من این مسئله را فهمیدم ؛

مهربان

آنقدر شاعرم امشب که دلم ،

از پس سینه برون آمده باز

او نگاهش به من است

من نگاهم به قدم رنجه تو

آنقدر شاعرم امشب که فقط ،

روح روحانی تو حال مرا می فهمد

مهربان

عاشقی ؛ بارش احساس به روی ذهن است

عاشقی ؛ لمس خدا با چشم است

عاشقی ؛ مظهر نو بودن دل ، در حیات ازلیست

ومن امشب از عشق ، بخود می پیچم

مهربان

ثروتی بیش به من داده خدا

از سر کودکی من بگذر ،

باید آرام به سجاده تعظیم روم ،

شعرم آخر شده ، انگار زمان وصل است

" به خدا می دهمت عاریه وار ،

آری عاشق شده بودم این بار

چرا بعضی برای عشق ؛ دلهاشان نمی لرزد ؟

چرا بعضی نمی دانند که این دنیا

به تار موی یک عاشق نمی ارزد ؟

چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است

و در آن ذکر هم یاد خدا خالیست ؟

و گویی میوه اخلاصشان کال است

چرا شغل شریف و رایج این عصر رجالیست ؟

چرا در اقتصاد راکد احساس این مکاره بازاران

صداقت نیز دلالیست ؟

نه دررفتن حرکت بود

نه درماندن سکونی.

شاخه ها رااز ریشه جدایی نبود

و بادسخن چین

بابرگها رازی چنان نگفت

که بشاید.

دوشیزه ی عشق من مادری بیگانه است

وستاره پرشتاب

ازگذرگاهی مایوس

برمداری جاودانه می گردد

احمد شاملو 

گاه گاهيست در اين تنهايی

قفس مرغ دلم ميشکند

دل رنجيده و آزرده من از غم جور زمين پر درد است



با نوايی آرام از خودش می پرسد :

« که چرا ، سهم من از اين همه دنيا اين است.....! ؟ »

قفسی تار وسياه ،بغض و طوفان صدايی در راه

و سکوتی مبهم.......!

همه جا سرد وکبود،همه جا رنگ و ريا ،همه درگير خودند ، آدمک ها بيمار.



رخوتی جانفرسا ميدود در جانم

کوره راهی تاريک در پس اين شام است .

چه درازاست امشب ، خسته ام از همه کس

خسته ام از همه عالم و آدم امشب .



چقدر فاصله مانده به سحر ؟ چه کسی می داند ؟



می روم از پس هيچ ، می روم در پی باد ، چون نهالی بی جان ،

در مسيری خاموش ، درشبی خوابيده .....

کاش می دانستم من به دنبال چه ام....؟

 باز دلم يگويد : «من به دنبال سحر ميگردم ،

تا که شايد ببرد از دوشم ،بار سنگين غم شب ها را . »

- جانم از عشق تهی ،دلم از تاول و درد لبريز است .



عده ای می گويند : « با ورود عشق است که سحر می رويد . »



چه کسی می داند ؟



در شب قيراندود ،که زمان خوابيده، من ودل بيداريم ، من و دل تنهاييم .

مردمان غرق خوشی ، پای کوبان و رها،از غم جور زمين ، و نقابی در رو........

- که نمايان نشود چهره منفور وجود .

و بگويند با خود که همه خوبيم ، خوب .

چه کسی می داند ؟

پشتآن نقش ونگار ، چه کسی خوابيده .



طرحهايي زيبا ، چهره هايی خندان

صورتک ها همه دوست ، مهربان و آرام



تو به خود پاسخ ده : چقدر فاصله است از تو تا آن طرحی که سحر گاهان می زنی بر صورت ...؟

........

دل من می خواهد سحری را بيند که همه خود هستند ، نه نقابی زيبا .

سحر من اين است .....!



دل رنجيده من باز هم میپرسد :

« می رسد اين سحر از پشت شب تار و کبود ؟

می رسد آن روز ؟ »

....

تو در اين باره چه می گويی...! ؟

چه کسی می داند؟

........

چه دراز است امشب .

خسته ام از همه کس ، خسته ام از همه عالم و آدم امشب .

همه در خواب شبند ، همه فارغ ز خيال

من ودل بيداريم ، من و دل تنهاييم ،

و « ستاره » که ندارد سويی در شب تار دلم .

چه کسی می داند ؟

دیرآمدی عزیز شب پیش مرده ام

چندین هزار مرتبه در خویش مرده ام

هیچ آتشی به کلبه متروک من نماند

عمری ست زیر پنجه تشویش مرده ام

این بار چندم است که تشییع می شوم

از سالیان دور کم و بیش مرده ام

عنوان پوچ « زندگی شاعرانه» را

بر خویش بسته قافیه اندیش مرده ام

شعرم شناسنامه عشقم قبول کن

برگی ست سبز، تحفه درویش، مرده ام

از دورها سیاهه ارواح می رسند

لب وا کنم به فاتحه خویش مرده ام