چگونه استـــ حال من

با غمـــ ها می سازمــــ …

باکنایه ها می سوزمــــــــــ …

به آدم هایی که مرا شکستند لبخند می زنمـــــــــ …

لبخندی تـــلخـــــــ ….

خــــــــــداونــــــــــــــــــــدا …

می شود بگویی کجای این دنیـــــــــــــا جای من استــــــــ …

از تــــــــــــــو و دنـــیایی که آفـــــــــــریدی

فقط در اعماق زمینـــــ اندازه یه قـــــــبر

فقط یک قبـــــــــــــــر …

در دور تـــــــــــرین نقطه جــــــهانــــ می خــــــــــــواهمـــــــــ

خــــــــدایـــــا خــــــسته ام خــــــستهـــــــ

منو که میذارین تو قـــبر،بزنین رو شونم و

بگین

هـــی رفـــیق...ســـخت گـــذشت... ولی دیدی

گـــذشت...

مپرس حال مرا روزگار یارم نیست

جهنمی شده ام.هیچکس کنارم نیست

نهال بودم و در حسرت بهار ولی

درخت میشوم و شوق برگ و بارم نیست

به این نتیجه رسیدم که سجده کردن من

به جز مبارزه با آفریدگارم نیست 

مرا ز عشق مگویید.عشق گمشده ای ست

که هرچه هست ندارم!که هرچه دارم نیست

شبی به لطف بیا بر مزار من.شاید

بروید آن گل سرخی که بر مزارم نیست

میدونی کِی می فهمـی خـیلـی تـنهایـی؟؟
وقتی از اینترنت میای بیرون .
کامپیوتر رو خاموش میکنی میری توی تخـتت و طاق باز میخوابی !
به سقف خیره میشی ...
که هر شب انگار داره میاد پایین تر ...
تا آخـرش یه روز می چسبه به کف ِ زمین و تو رو خفه میکنه !
بغضت میگیره و کله تو میکنی زیر پتو...
با بدبختی گریـه تو قورت میدی تا کسی نشنو صداشو ...
سعی میکنی بخوابی ...
اما ؛بی خواب تر از همیشه میشی ...
یهو ...صداش ...چهره اش ...حرفاش ...خاطره هاش ...میاد جلو چشمات.
درست مثل یه فیلم !اونجاست که می فهمی خیلی خیلی تنهایی

تنهایے تاواטּ همـﮧ " نـﮧ " هآیے است کـﮧ نگفتمـ تا בل کسے نشکنـב

همـﮧ محبتهایے کـﮧ زیاבے هـבر בاבم تا בلے رآ بـﮧ בست آورم !

همـﮧ בوستت בارم هاے آبکے کـﮧ جـבے گرفتم ...!!

همـﮧ ساבگے کـﮧ בر این בنیاے هزار چهره خرج کرבم !

تنهایـے ... تاواטּ همـﮧ خوش بینے هایے است کـﮧ

بـﮧ בنیا و آבمهاے این روزها בاشتم

مینویسم برای تو ،دیگران می آیند و میخوانند و میگویند خوب بود اما... 

نه کسی منتظر نه کسی چشم به راه

نه کسی خیال گذر از کوچه ی دل ما

بین عاشق شدن و مرگ مگر فرقی هست؟

وقتی از عشق نصیبی نبری غیر از آه

چه فرقی دارد روی تخت باشم یاصندلی

یا دررویای قدم زدن درخیابانهای شهر

وقتی که همه آرزوهایم درحبس هستند

نمی خواهم درخاک سیاه خاطره هادفن شوم

برای همین مینویسم حرف دلم رامیان آدمهاگم شده ام،آدمها رابلد نیستم

گاهی فکرمیکنم صداقت یعنی حماقت حرف دل راکه برایشان بگویی ترحم

میکنند

وگاهی بازبان بدترازخنجر شاهکاری خلق میکنند

 ماندگاروتومحکومی به سکوت امابدان برای دردم به هردرمانی تن نمی

دهم

ازاین عادات بی تغییر

ازاین حالات بی تعبیر

ازاین نوشتنی های نا خواندنی

از این منی که درابتداتا

 آن تویی که دراتنهاست

خسته ام پشت دیوارهای بی پنجره زندگی معنا ندارد

فقط داستانی است خالی از حادثه محدود به من

کاش صبر را انقدر خوب فرا نمی گرفتم

کاش سقف طاقتم کوتاه بود

شاید من اینجا حاصل یک خودکشی در

 دنیای دیگر باشم شاید هم نه

شاید این دروغ ،حقیقت باشد

پس کمی آهسته تر رد شو

خسته گی هایم بیدار می شوند