قایقی کاغذی میسازم و به آب می اندازم میخواهم سوار بر زورق کاغذی ام به سوی تو بیایم ازراه رودی که از چشمه ی چشمان من به دریای دل تو میریزد
امشب حس میکنم نبضم نمی زنه
انگار قلب من راهیه رفتنه
خسته شدم از این دنیای پوشالی
قلبم ازهراحساس انگارشده خالی
بی نبض وبی احساس سردرگمم امشب
درکوچه های غم بی مردمم امشب
حال وهوای شهر نمناک ودلگیره
بی تو دلم داره این گوشه میمیره
تنهایی وغربت سهم منه از عشق
نمیشه آروم شم لبریزم از هق هق
ای کاش میدیدی حال خرابم رو
زندگیه رو آب مثل حبابم رو
ای کاش میدیدی اینجا نفس گیره
روح از تنم بی تو , توو این قفس میره
sh
گفتی دلتنگ دل نوشته هایم هستی…
اما مهربانم دیگر دلی برایم باقی نمانده که بخواهد از پس ناگفته ها بنویسد
خسته از گذشته های نه چندان دور و بدون هیچ امیدی به آینده…
تنها کوله باری از خاطرات را به دوش می کشم
جایی سراغ نداری که بتوانم تنها برای لحظه ای کوله ام را بگذارم
و به اندازه چشم بر هم زدنی آرام گیرم؟
نه …
از من نخواه که کوله ام را بر شانه های تو بگذارم…
حتی شانه هایت را در رویا نیز از آن خود نمیدانم
این است حقیقت
دستـ ــ بہ صورتم نزטּ!
نقآبـ ـــ خَندآنے کہ..
بازم دلم گرفته و به اینجا پناه آوردم میخوام درددل کنم بیصدا , بی مخاطب ....
نمیدونم چند باره دیگه میتونم به بن بست برسم و راه فراری پیدا کنم
چند باره دیگه میتونم به آخره خط برسم و دوباره یه نقطه بزارم و برم سرخط
چند باره دیگه به مرز جنون میرسم و عقل با اون پرچم سرخه دلایلش بازم
به جنگ احساسم میاد خسته شدم ازین همه صبر , دلم میخواد
به سیم آخر بزنم دل و به دریا بزنم بدون قایقه ترس و احتیاط ,
منی که یه عمر دنبال احساسم راه افتادم هرجا که خواست باهاش رفتم
چرا حالا گوشه ی چهار دیواری عقلم نشستم و با غم هم اتاقی شدم
میگن گذره زمان همه چیزو حل میکنه آره حل کرد
جسارتمو , شجاعتمو , احساسمو , آرزوهامو ,همه رو
تو خودش حل کرد ازش یه جام زهر آلود درست کرد و به خورد خودم داد
ازین جام زهر چنان مسمومم که تا روز آخر به غم محکومم
به دیوانگی به بیگانگی آشنایان را ز خود راندگی
sh
sh
