وجـودم پـاره ای از شـب

دلـم تـنـهـاتـریـن پـایـیـز 

بـسـاطـم بـقـچـه ی انـدوه

دلـم تـنـگ اسـت

دلـم انـدازه حـجـم قـفـس تـنـگ اسـت

صـدایـم خـیـس و بـارانـیـسـت

نـمـیـدانـم چـرا در قـلـب مـن پـایـیـز طـولانـیـسـت

نـمـیـدانـم چـرا در قـلـب مـن جـای کـسـی خـالـیـسـت

دلـم تـاریـک و بـی نـور اسـت

هـوا ابـریـسـت ، نـمـیـبـارد.

دلـم غـمـیـگـن و پـر بـغـض اسـت

نـگـاهـم سـرد و بـی روح اسـت

چـه شـد بـر مـن؟

چـرا ایـنـگـونـه ام در غـم؟

دلـم خـالـیـسـت و چـشـمـم پـر

ز بـغـض بـی کـسـی هـایـم

نـمـیـدانـم چـرا در قـلـب مـن پـایـیـز طـولانـیـسـت

نـمـیـدانـم چـرا در قـلـب مـن جـای کـسـی خـالـیـسـت

من باشم و تو باشی و باران ، چه دیدنی است

بی چتر حس پرسه زدن ها نگفتنی است

پاییز با تو فصل دل انگیز بوسه هاست

با تو صدای بارش باران شنیدنی است

ابری و چکه می کنی و مست می شوم

طعم لبان خیس تو الان چشیدنی است

خیسم شبیه قطره ی باران ، شبیه تو

تصویر خیس قطره ی باران کشیدنی است

این جاده با تو تا همه جا مزه می دهد

این راه ناکجای من و تو رسیدنی است

باران ببار ! بهتر از این که نمی شود

من باشم و تو باشی و باران ، چه دیدنی است !

باز پاییز است و آوای فرو افتادن هر برگ

باغ و باد و پچ پچ برگ چنار از دور

پنجه های التماس هر درخت خشک

آسمان و چشمه های فواره هایش کور

عصر و از آهنگ غم سرشار

باد و قیچی های ناپیدای او در کار

هر فرو افتادن برگی پیام مرگ

باز پاییز است و آوای فرو افتادن هر برگ

کـاش چـون پـایـیـز بـودم

کـاش چـون پـایـیـز خـامـوش ومـلال انـگـیـز بـودم.

بـرگـهـای آرزوهـایـم , یـکـایـک زرد مـی شـد,

آفـتـاب دیـدگـانـم سـرد مـی شـد,

آسـمـان سـیـنـه ام پـر درد مـی شـد

نـاگـهـان تـوفـان انـدوهـی بـه جـانـم چـنـگ مـی زد

اشک هایم همچو باران دامنم را رنگ می زد.

وه ... چـه زیـبـا بـود, اگـر پـایـیـز بـودم,

وحـشـی و پـر شـور ورنـگ آمـیـز بـودم,

شـاعـری در چـشـم مـن مـیـخـوانـد ...شـعـری آسـمـانـی

در کـنـارم قـلـب عاشـق شـعـلـه مـی زد,

در شـرار آتـش دردی نـهـانـی.

نـغـمـه ی مـن ...

هـمـچـو آوازی نـسـیـم پـر شـکـسـتـه

عـطـر غـم مـی ریـخـت بـر دلـهـای خـسـتـه.

پـیـش رویـم :

چـهـره تـلـخ زمـسـتـان جـوانـی

پـشـت سـر :

آشـوب تـابـسـتـان عـشـقـی نـاگـهـانـی

سـیـنـه ام :

مـنـزلـگـه انـدوه و درد و بـد گـمـانـی.

کـاش چـون پـایـیـز بـودم

شـب در راهـسـت

دل را

در پـسـتـوی تـاریـکـیـهـا

بـا انـدوه مـی تـوان

در کـنـج قـفـس

زنـدانـی کـرد

زنـجـیـر تـعـلـق

چـون دیـو پـلـیـدی

مـرا از اسـارت خـود

رهـا نـمـی کـنـد

بـاغـچـه ی زنـدگی

طـراوت خـود را

در بـهـاری دگـر

تـجـربـه نـمـی کـنـد....