قایقی کاغذی میسازم و به آب می اندازم میخواهم سوار بر زورق کاغذی ام به سوی تو بیایم ازراه رودی که از چشمه ی چشمان من به دریای دل تو میریزد
در کـنـار تـمـام شـعـلـه هـای آتـش بـر پـیـکـرم
در آغـوش سـرد و کـشـنـده تـنـهـایـی…
بـا تـمـام تـکـه هـای یـک قـلـب شـکـسـتـه
در کـنـج هـمـیـن اتـاق تـاریـک
هـمـراه بـا خـاطـرات هـمـه ی سـالـهـا …
بـه نـظـاره نـشـسـتـه ام
تـمـام دسـت نـیـافـتـنـی هـا را ...
بـه تـاوان کدامـیـن جـرم تـنـم سـنـگ بـلا خــورده
سـکوتـم حـرفـها دارد بـبـیـن در مـن خـوشی مـرده
بـبـیـن ای خـوب دـیـروزی کـجـا ـبودم کـجـا هـسـتـم
تـو کـه هـمـدرد مـن بـودی بـبـیـن بـا غـم چـه بـشـکـسـتـم
چـه ها گـفـتـنـد و نـشـنـیـدم بـدی کـردنـد و بـخـشـیـدم
ز تـیـغ گـریـه اشـکـم ریـخـت ولـی بـا درد خـنــــــــدیـدم...!
من و خـدایـم
قـمـاری زدیــم ،
من بــردم قــمار عشــق را ...
من جــانی ارزانــی ِ تـو کـردم و
خــدا ، پــروانـگی ارزانــی ِ من ...
حـال مـنـم و
هر شـب پـنـجـره اتـاقـت ،
تـنـت شـمـعی سـوزان و
من در التـهـاب ِ
به آتـش کـشـیـدن تـمام وجـودم...
چـه قــماری ایـسـت ایــن
قــمار عــشـق...
فــقـط خــدا مــی دانــد..
در رویاهایـــم سيــر ميكنــم...
ميدانــم که تنت
نفــس نفــس زدنت
حتي بوســـه ات
برايــم خيالــي بيــش نيست...
بگـــذار ذره ذره فریــاد بزنــم
اضــطـراب این کابــوس های شــبانه را...
آب شــوم در فــراز و نشــیب انــدامت...
دسـت و پــا بزنــم در
صليب بازوان هــوس آلــودت...
حــال که در خيـــالم با تــو ام
بگــذار گــره بخــورد عطــر هــوسم
در طعـــم شیــرین گناهت ...
اعــدام میشــود احســاسم
در کابــوس لمــس گنــاهانــم...
کــلـمــات بــی صـدای تـــــــــو
روحــــــــــم را نــوازش مـــیــــــکنــــــــــد
انگــــــــــار در پـــس تــنــهــــــــایــــــــی
انــگـشـتـــــــان آشـنــــــایی ســـاز مــــرا
مــیـــــــــنــوازد
بـــــــه وســعــــــــت لـبـخـنـــــدت آهــنـگــیــــــــن
مــی شـــوم
نـــت هـــــــایـــی آرام
کـــــــــوتــــــــــــاه
ودلــــــــنــشـــــیــــــن ......
میــــــــــبرد مــــــــــرا تا آبـی دریـــــــــا
تا پشــــــــــــت یکـــــــــــــــ ستــــــــــــــــــاره
اوج خیــــــــــــــال لــمـــس
دسـتــانـــــــــــــــــــــــــــت
امشــــبـــــــــ .....
و حسرت عشقے را میخورم ڪہِ هســـت امــــــــا
نیســــــــــــــت...
غم که میآید در و دیوار، شاعر میشود
در تو زندانیترین رفتار شاعر میشود
مینشینی چند تمرین ریاضی حل کنی
خطکش و نقاله و پرگار، شاعر میشود
تا چه حد این حرفها را میتوانی حس کنی؟
حس کنی دارد دلم بسیار شاعر میشود
تا زمانی با توام انگار شاعر نیستم
از تو تا دورم دلم انگار شاعر میشود
باز میپرسی: چهطور اینگونه شاعر شد دلت؟
تو دلت را جای من بگذار شاعر میشود
گرچه میدانم نمیدانی چه دارم میکشم
از تو میگوید دلم هر بار شاعر میشود
خسته راه درازم ....
نمی دانم چه سازم
نه شیرینم که مرد از داغ فرهاد...
نه ایوبم که با دنیا بسازم...
این شعر را همین حالا بخوان
وگرنه بعدها باورت نمی شود
هنگام سرودنش چگونه دیوانه وار عاشقت بودم
همین حالا بخوان
این شعر را که ساختار محکمی ندارد
و مثل شانه های تو هربار گریه می کنم می لرزد
هربار گریه می کنم
.
.
.
.
و پیراهن هیچ فصلی خیس تر از بهاری نیست
که عاشقت شدم.
