اهــــــآی رقـــیــب...

یـــــآدت باشـــد...

کَــــم حــــــوصلــه ست..

ظــاهــرش جــدی...امـــآ دلـــی دارد

کــه مهــربــآنی اش بــه وسعـــت یــک اُقــیانــوس اَست!!

بَــد قـُـول نیست...امـــآ کــــم می

اورد و ســر قــولش نِمـــی مــآند!!

هــمیــشه دنبــآل بهـــآنه

اسـت...بهـــآنه دَســتـــش نَـــده!!

خســــته کــه بــآشــد تنهــآیش بگــذآر!!!

اگـــــر نــآرآحتت کـَــــرد...

بــِــــــــه لَحــن صــدایش تـــوّجــه نکــن!ً!َ

اَگــــــــــــــر پــشیمانی درآن

مــــوج می زد...

دیـــــــــگر اصـــــرار بــه

عـــذرخواهـــی نَکـــن!!

چـــــــــــــون مغــــرور  است!!...

بـــــه حُــــــــــــــرمت دوست داشتـنت

غـــرورش رآ نَشکــن!!

نــــوازشش کُــن...بــــه نــوازش نیــآز دآرد!!

راز دار بــــــآش...همیشــه نیـــآز دآرد

خــــــــــودش را خــــــــــآلی کنــد!!

اگـــــــــــــر دیــدی لــج

کَــرد...عیـــب نــدآرد کـــوتـــآه بیــآ!!

چَنـــــــــــد وقـــتی کِــه میگـــذرد

خـــود بــه خـــود از کــآرش پشیــمآن می شـــود..

ازهمیــن حـــآلا بــــدآن کِـــه...

هیــچ وقــت تــو رآ بــه رفیـــق هــآیَش

تــرجیح نمی دهــد!!!!!!!

امــــــــــآ عصـــبانیتش!!!!

خــــودم هـــم هـــنوز بــــآ آن

کنــــــــآر نیآمـــدم...

شــــــــــآید تــــــــو

بتــوآنــــــــــی!!

شــــــــآیــــــد...

در انتظار خوابم و صد افسوس خوابم به چشم باز نميآيد

اندوهگين و غمزده مي گويم شايد ز روي ناز نمي آيد

چون سايه گشته خواب و نمي افتد در دامهاي روشن چشمانم

مي خواند آن نهفته نامعلوم در ضربه هاي نبض پريشانم

مغروق اين جواني معصوم مغروق لحظه هاي فراموشي

مغروق اين سلام نوازشبار در بوسه و نگاه و همآغوشي

مي خواهمش در اين شب تنهايي با ديدگان گمشده در ديدار

با درد ‚ درد ساكت زيبايي سرشار ‚ از تمامي خود سرشار

مي خواهمش كه بفشردم بر خويش بر خويش بفشرد من شيدا را

بر هستيم بپيچد ‚ پيچد سخت آن بازوان گرم و توانا را

در لا بلاي گردن و موهايم گردش كند نسيم نفسهايش

نوشد بنوشد كه بپيوندم با رود تلخ خويش به دريايش

وحشي و داغ و پر عطش و لرزان چون شعله هاي سركش بازيگر

در گيردم ‚ به همهمه اي در گيرد خاكسترم بماند در بستر

در آسمان روشن چشمانش بينم ستاره هاي تمنا را

در بوسه هاي پر شررش جويم لذات آتشين هوسها را

مي خواهمش دريغا ‚ مي خواهم مي خواهمش به تيره به تنهايي

مي خوانمش به گريه به بي تابي مي خوانمش به صبر ‚ شكيبايي

لب تشنه مي دود نگهم هر دم در حفره هاي شب ‚ شب بي پايان

او آن پرنده شايد مي گريد بر بام يك ستاره سرگردان

از کنار روزهای یک بهار کاغذی

من نگاهت میکنم ای شاهکار کاغذی

از دی دلواپسی تا آخر اسفند غم

یک زمستان سوختم با یک شراره کاغذی

با دو دوتا چارتاهای دلم عاشق شدم

سخت شد کار دلم با یک دچار کاغذی

روی موشک مینویسم عشق یعنی خواندن

دانه دانه نامه های بالدار کاغذی

کاش میدیدی که از باران چشمان ترت

من به اغما میروم با این زوار کاغذی

یا که زیر دست های سردو خیس ازعشق تو

پشت من تا میشود بایک فشار کاغذی

گاه گاهی دل به دریاهای  چشمانم بزن

غرق شو مانند یک قایق سوار کاغذی

کاش میشد در هوای خیس ساحل لحظه ای

مست چشمانت شوم در یک قرار کاغذی

ﺍﺯﻡ ﭘــــﺮﺳـــﯿــﺪند:

ﻣــﻨــﺒــــﻊ ﻧـــــﻮﺷــﺘــــﮧ ﻫــﺎﯾـــﺖ

ڪـــﺠــﺎﺳـــــﺖ ؟ . . .

گــفــتــــم ﺯﯾـــﺎﺩ ﺩﻭﺭ ﻧـﯿـﺴـــﺖ . . .

کمی آن طرفتره بغضهایم . . .

چه سخت است تنگ ماهی بودن

اگر بشکنی قاتلی و اگرنشکنی زندانبان

خوش به حال آب.....

 در طــــــــول یک سیــــــــــگار

رویـــــــای یک دیـــــــدار

اینجـــــــا سکـــــــوت محـــض

دلتـــــنگی بسـیــــــــآر

بــٌهـــت و فــــراموشـــــــــی

 فــکـــر هـم آغــــــــوشی

خــــــآکستـــر و تـــکرار

در طــــول یک سیـــــــــگار

این بـار مـن مانـده ام

و تنهایی

و عـشـق

و جـنـون

و بـن بـسـت . . .

اینجا کسی در خلوت خودش

آهسته پیر می شود...

این روزها دل پردردی دارم  

  دردی دارم آمیخته با جنون تنهائی 

  سکوت کرده ام 

  ساکت شده ام خیلی ساکت 

  درست مثل شاگرد ساکت کلاس 

  سرسام زندگی نشاط مرا درخود بلعید

و من

   در اوج زنده بودن مرگ خویش را احساس کردم

 آمدی . . . ماندی . . .

و تمامِ باورهایِ مرا عاشق کردی !

آمدی و تا عقل گفت : نه !

دل و دین و باورم گفت : دوستش داری ؟

و همین یک سوال کافی بود

تا من تمام خود را بسپارم به دستِ هرچه باد آ باد

آمدی و عشق شدی

آمدی و تمامِ اعتقادم شدی

و من به فتوایِ دلم, تو را از هر حلالی حلال تر

از هر محرمی محرم تر دانستم !

آمدی و دلتنگی هایِ من رنگِ دیگر گرفت

کلافه شد

و جز تو هیچکس دوایِ حالِ من نبود

آمدی و من چشمم حتی از دورترین فاصله

به دنبالِ تو کوچه و خیابان ها را می گشت

آمدی و شدی همان  مردِ تنهایِ این شهرِ سرد

بی آنکه باشی حتی

آمدی ... ماندی

و تمامِ من یک صدا

از هرکجا و در هر حال . . . آنقدر نامِ تو را بلند فریاد زد

که هرکه همنامِ تو بود

خودش را جایِ تو گذاشت

به دیدارم آمد

اما . . .  به چشمانم که خیره شد

تو را دید

که تمام قد در من پیدایی

آمــدی... مانــدی ... رفتی ... نبودی نیستی ...

اما

من دیوانه وار دارم بودنت را رویا می بافم

بیا تا این گره آخر را

با هـــــــم ب ب ا ف ی م